Diablo II Resurrected - czy warto wrócić do Sanktuarium?

Powrót do Sanktuarium może być świetnym pomysłem, ale Diablo II: Resurrected nie jest zwykłym odświeżeniem grafiki. To wiernie zachowany klasyk z nową oprawą, wygodniejszym sterowaniem i zawartością dodatku Lord of Destruction. Wyjaśniam, co dokładnie oferuje remaster, na jakich platformach działa, dla kogo będzie dobrym wyborem oraz jak rozpocząć przygodę bez typowych błędów.

Czym właściwie jest Diablo II Resurrected

To remaster gry Diablo II z 2000 roku oraz jej dodatku Lord of Destruction. Blizzard zachował fabułę, układ lokacji, system rozwoju i charakterystyczny model zdobywania łupów, ale przygotował nowe modele 3D, odświeżone efekty, dźwięk i przerywniki filmowe.

Najważniejsze jest to, że nie mamy tu do czynienia z pełnym remakiem. Rdzeń rozgrywki pozostał niemal taki sam, dlatego nadal klikamy, zbieramy setki przedmiotów, rozwijamy umiejętności i powtarzamy wybrane lokacje w poszukiwaniu lepszego wyposażenia. W każdej chwili można też przełączyć się na klasyczny wygląd grafiki, co dobrze pokazuje, jak blisko oryginału pozostała ta wersja.

Remaster poprawia kilka elementów, które w 2000 roku były mniej wygodne. Dostajemy między innymi wspólną skrytkę, obsługę kontrolera, automatyczne podnoszenie złota oraz bardziej przejrzysty interfejs. Nie zmienia to jednak faktu, że ekwipunek nadal wymaga rozsądnego zarządzania, a część mechanik jest znacznie mniej intuicyjna niż w nowszych grach z serii.

Fabuła, klasy i zawartość kampanii

Historia prowadzi bohatera przez mroczne krainy Sanktuarium śladem Mrocznego Wędrowca. Po drodze walczymy z hordami demonów, nieumarłych i kultystów, a finał kampanii wiąże się z konfrontacją z Diablo, Mefistem i Baalem. Opowieść jest prosta, ale ma gęsty klimat, a filmowe przerywniki po remasteringu nadal robią dobre wrażenie.

Podstawowa kampania wraz z dodatkiem obejmuje pięć aktów. Po jej ukończeniu można przejść grę ponownie na poziomie Koszmaru, a później Piekła. Wraz ze wzrostem trudności przeciwnicy stają się odporniejsi, pojawiają się nowe ograniczenia odporności, a odpowiedni dobór wyposażenia zaczyna mieć większe znaczenie niż sama liczba zadawanych obrażeń.

Siedem klas i różne style gry

• Amazonka specjalizuje się w łukach, kuszach i włóczniach. Dobrze sprawdza się u osób, które lubią walkę na dystans.
• Asasynka korzysta z pułapek, sztuk walki i szybkich ataków. To elastyczna klasa, ale wymaga większej uwagi przy budowaniu postaci.
• Barbarzyńca walczy wręcz, używa okrzyków i może posługiwać się dwoma rodzajami broni. Jest wytrzymały i przyjazny na pierwszą kampanię.
• Druid zmienia się w wilkołaka lub niedźwiedzia, przywołuje zwierzęta i korzysta z żywiołów. Daje wiele możliwości, choć nie każda konfiguracja jest równie mocna.
• Nekromanta przywołuje szkielety, używa klątw i eksplozji zwłok. Jego armia potrafi ułatwić początek osobom, które nie znają jeszcze mechanik gry.
• Paladyn łączy walkę wręcz z aurami wzmacniającymi siebie i drużynę. Jest bardzo dobrym wyborem do gry solo i w grupie.
• Czarodziejka korzysta z ognia, lodu i błyskawic. Zadaje ogromne obrażenia, ale wymaga pilnowania many oraz unikania bezpośrednich ataków.

Na pierwsze przejście sam wybrałbym nekromantę, paladyna albo barbarzyńcę. Te klasy wybaczają więcej błędów niż delikatna Czarodziejka czy wymagająca Amazonka. Największa siła gry polega jednak na tym, że każda postać może mieć kilka różnych konfiguracji, czyli tak zwanych buildów, opartych na konkretnych umiejętnościach i przedmiotach.

Na jakich platformach można grać

Remaster jest dostępny na komputerach z systemem Windows, PlayStation 4, PlayStation 5, Xbox One, Xbox Series X|S oraz Nintendo Switch. To produkt cyfrowy, więc przed zakupem nie trzeba szukać fizycznego wydania. Cena może różnić się między sklepami i często zmienia się podczas promocji, dlatego lepiej porównać aktualne oferty na wybranej platformie.

Gra obsługuje cross-progression, czyli wspólny postęp między platformami po połączeniu konta Battle.net. Trzeba jednak kupić grę osobno na każdym urządzeniu, a cross-play nie pozwala po prostu połączyć graczy z PC, PlayStation, Xboxa i Switcha w jednej drużynie.

Przeczytaj również: Anno 1404 - jak zbudować stabilne miasto bez chaosu

Wymagania na komputerze

Podane wymagania są dość niskie jak na współczesne standardy, ale zintegrowana grafika w starszym laptopie może nie zapewnić komfortowej płynności. W razie problemów warto najpierw sprawdzić, czy gra korzysta z dedykowanej karty graficznej, a nie z układu zintegrowanego.

Co zmieniło się względem oryginału

Największą zmianę widać od razu po uruchomieniu. Lokacje zachowały pierwotny układ, ale zostały pokryte nową warstwą 3D, poprawiono oświetlenie, animacje i efekty zaklęć. Dzięki temu gra nie wygląda jak przypadkowo powiększony tytuł sprzed dwóch dekad, a jednocześnie nie traci ponurego charakteru.

Zmiany jakości życia są ostrożne. Wspólna skrytka ułatwia przechowywanie przedmiotów między postaciami, automatyczne podnoszenie złota ogranicza klikanie, a kontroler sprawdza się szczególnie dobrze podczas walki. Nadal pozostaje jednak stary system ekwipunku, ręczne sortowanie łupów i konieczność pilnowania odporności.

To właśnie może być największą zaletą albo wadą tej produkcji. Osoby oczekujące współczesnego interfejsu, automatycznego porównywania przedmiotów i bardzo szybkiego tempa mogą poczuć irytację. Gracze, którzy lubią samodzielnie rozgryzać mechaniki, dostają za to system z dużą głębią i ogromną liczbą możliwych konfiguracji.

Czy warto zagrać dzisiaj

Moim zdaniem tak, ale pod warunkiem że akceptuje się staroszkolny charakter rozgrywki. To świetny wybór dla osoby, która chce poznać fundamenty gatunku hack and slash, wrócić do klasyka albo spędzić dziesiątki godzin na poszukiwaniu coraz lepszego wyposażenia.

Najwięcej zyskuje się po ukończeniu kampanii. Wtedy zaczyna się właściwa zabawa z farmieniem, czyli wielokrotnym odwiedzaniem lokacji w celu zdobycia rzadkich przedmiotów, run i baz do słów runicznych. Nie każdy lubi powtarzalność, ale właśnie ona tworzy charakter tej gry. Jedna udana zdobycz potrafi zmienić plan rozwoju całej postaci.

Nie polecałbym tego tytułu osobom, które oczekują rozbudowanej fabuły na poziomie współczesnych gier RPG albo bardzo czytelnego wprowadzenia. Początek bywa bezlitosny, część przedmiotów ma podobne nazwy, a błędnie rozdane punkty umiejętności mogą utrudnić przejście wyższych poziomów trudności.

Jak zacząć bez frustrujących pomyłek

Na pierwszą postać nie warto kopiować skomplikowanego poradnika przeznaczonego do rywalizacji rankingowej. Lepiej wybrać jedną główną umiejętność, rozwijać wspierające ją pasywki i zostawić kilka punktów na później. Gra pozwala zresetować rozwój, ale liczba takich możliwości nie jest nieograniczona na każdym etapie.

1. Wybierz klasę z prostym planem rozwoju, na przykład nekromantę z armią szkieletów albo paladyna z aurami.
2. Nie sprzedawaj wszystkich run i klejnotów. Nawet pozornie słabe materiały mogą później przydać się w Kostce Horadrimów.
3. Dbaj o odporności, szczególnie na ogień, zimno, błyskawice i truciznę. W Piekle często są ważniejsze niż kilka dodatkowych punktów obrażeń.
4. Zatrzymuj przedmioty z gniazdami. Mogą posłużyć jako baza do słowa runicznego, czyli specjalnej kombinacji run dającej dodatkowe właściwości.
5. Nie ignoruj najemnika. Towarzysz potrafi przyjąć część obrażeń i zapewnić aurę albo dodatkowe obrażenia.

W trybie online można grać z innymi osobami i korzystać z sezonowego rankingu Ladder. Każdy sezon zaczyna się od nowej postaci rankingowej, a po jego zakończeniu bohater trafia do zwykłej rozgrywki online. Dla początkującego lepszy będzie jednak tryb nierankingowy, ponieważ pozwala spokojnie poznać przedmioty, zadania i działanie Kostki Horadrimów.

Tryb offline ma własne zalety. Nie wymaga stałego połączenia, pozwala grać we własnym tempie i dobrze nadaje się do testowania buildów. Postacie offline nie dzielą jednak postępu z bohaterami online, więc przed rozpoczęciem warto zdecydować, czy ważniejsza jest swoboda, czy gra z innymi.

Dlaczego endgame wciąż działa

Po kampanii gracz ma kilka powodów, by wracać do tych samych miejsc. Są nimi rzadkie przedmioty, runy, słowa runiczne, poziom 99, tryb Hardcore z jednym życiem oraz Obszary Grozy, które zwiększają trudność i doświadczenie w wybranych lokacjach.

Największe znaczenie ma losowość łupów. Ten sam boss może raz zostawić zwykły przedmiot, a innym razem nagrodzić gracza elementem, który całkowicie zmieni jego możliwości. To system oparty na cierpliwości, dlatego nie obiecywałbym szybkiego zdobycia najlepszego wyposażenia.

W mojej ocenie największą siłą końcowej rozgrywki jest połączenie prostych zasad z dużą liczbą wyjątków. Z czasem zaczyna się rozumieć, dlaczego konkretny poziom siły, szybkość rzucania zaklęć, odzyskiwanie po trafieniu i odporności mają większe znaczenie niż sam opis broni.

Najlepszy sposób na pierwszą wyprawę do Sanktuarium

Najrozsądniej rozpocząć od zwykłej kampanii, wybrać klasę wybaczającą błędy i nie przejmować się od razu idealnym wyposażeniem. Pierwsze przejście ma nauczyć podstaw, a nie zakończyć się perfekcyjną postacią.

Jeśli cenisz klimat, wymagające mechaniki i satysfakcję z samodzielnego odkrywania przedmiotów, ten remaster nadal broni się bardzo dobrze. Jeżeli wolisz szybką, wygładzoną rozgrywkę z automatyzacją wielu czynności, lepiej potraktować go jako świadomy powrót do klasyki, a nie nowoczesną odsłonę serii.